Gastblog 2: het bezoek aan een warme stad

Zaterdag 24 maart : 

Ontbijten in ons Eco Resort Hotel was ‘puur natuur’: een hele grote pergola met zicht op een open-volière :  leguanen, dikke padden en vogeltjes in fel blauw, geel of lichtgroen zaten vlakbij, ongeremd en ongestoord mee met ons te ontbijten. Uren zouden we ze kunnen gadeslaan maar de plicht roept soms, uitgebreide stadswandeling op het programma! En er is heel wat te zien in Paramaribo! Het historische centrum bestaat vrijwel uit volledig in hout opgetrokken woningen, in een schitterende oud-koloniale stijl. Sommige huizen konden wel een likje verf gebruiken. De Waterkant (te vergelijken met de dijk aan ’t zeetje, maar dan één en al natuur, geen buildings en koppenlopen), Fort Zeelandia, het presidentieel paleis, de Palmentuin, het Onafhankelijkheidsplein, de kathedraal (helemaal in hout, de grootste houten kerk van Zuid-Amerika waar we, zoals wel altijd tijdens onze reizen, een huwelijk konden bijwonen),… Het lijkt ook wel of iedereen er in pijs en vree met mekaar samenleeft; er zijn enorm veel bevolkingsgroepen, culturen en godsdiensten en dat merk je in de religieuze gebouwen: een moskee staat er pal naast een synagoge en vlakbij is er dan nog een Lutherse kerk! 

Het ontbijt tussen de vogels

Binnenplein van Fort Zeelandia

De historische gebouwen worden tegenwoordig gebruikt
door onder andere Stichting Gebouwd Erfgoed Suriname.

Het presidentieel paleis

Zet dat maar eens op een brief...

De zon was ons weer volle bak gunstig gezind, we kregen al kleur! Maar het was toch effe wennen hoor, zo van dik 10 bij ons naar dik 30-32 °C ginder. Het tropische klimaat zorgde wel voor genoeg zuurstof waardoor het gelukkiglijk draaglijk was erin rond te lopen. En de mensen zijn er zooooooo vriendelijk! Ongelooflijk! Oostenrijkers en Canadezen hebben een streepje voor op dat vlak (kunnen we getuigen) maar de Surinamers kapen toch de eerste prijs weg hoor! Ze tonen ook heel veel respect! Behalve als je een foto wil nemen van iemand persoonlijk, je vraagt dan best toelating want de meeste -zeker de oudere- mensen zijn van mening dat je alzo hun ziel wegneemt. 

Het avondeten was weer superheerlijk, lichtjes pikant, lokale keuken en voor een spotprijsje!

Gastblog1: weerzien in Su

Met eventjes vertraging kan ik jullie met veel plezier een nieuw conceptje voorstellen. Een maand geleden zijn mijn ouders op bezoek gekomen en zij hebben hun ervaringen neergeschreven zodat ik die met jullie zou kunnen delen. Elke dag zal ik een stukje van hun belevenissen op de blog posten, zodat jullie kunnen meevolgen hoe het is om vakantie te nemen in Suriname! Enjoy!

Blik met terugwerkende kracht op een heel aangenaam weerzien in een zalig zonnig Paramaribo !

Donderdag 22 maart : 

Spoorwegproblemen in Nederland, gereserveerde vlucht maar geen plaatsen, elektriciteitsproblemen in het vliegtuig voor het opstijgen, … maar we zijn er geraakt ! Aan de andere kant van de wereld, in een land met Nederlandse roots, in een stad met ongelooflijk vriendelijke mensen.  Zuid-Amerika, Suriname, Paramaribo.

Het was even wennen, aan die hartelijkheid van Nederlands-sprekende zwarte mensen met stralend witte tanden (omdat ze zo bruin zijn valt het op – aldus een plaatselijke gids) en het tropische klimaat.  Kletsnat waren we, niet van de kortstondige regenbuien maar van de zwoele warmte.  2 x/dag een douche nemen was geen overbodige luxe !

Het eerste avondmaal.
Natuurlijk bij Sarinah's, één van de favorieten!

Vrijdag 23 maart

En het weerzien was aangenaam ! Zeer aangenaam ! We konden meteen al een knap staaltje presentatiewerk van Tine, Stephanie en Olaf meemaken bij de districtscommissaris in Nieuw-Amsterdam, aan de andere kant van de Surinamerivier.  Het was een interactieve workshop om fier op te zijn ! Boeiend en superleuk om te mogen volgen.   Het harde werken van de voorbije maand had geloond, want enkele dagen vrijaf nadien was hen van harte gegund.  We zijn begeleidster Sigrid dankbaar voor deze wijze beslissing/toestemming.

Door het nachtje doorwerken hadden de dames nood aan een serieuze namiddagdut uiteraard.  Ondertussen verkenden wij een klein stukje van Paramaribo-city.   ’s Avonds, tijdens een heerlijke Hindoestaanse maaltijd kregen we dan al hun verhalen, ervaringen en belevenissen van de voorbije weken te horen.   Uiteraard waren we al redelijk op de hoogte dankzij de skype-gesprekjes maar in levende lijve geeft het toch een extra toets.  Er werden meteen plannen gesmeed om de volgende dagen samen uitstapjes te maken en veel tijd samen door te brengen.  Eddy en ik hadden gepland om er een zeer relaxe week door te brengen met af en toe wel eens een uitstapke, maar zeker niets rush-rush, eerder mee in de sfeer van de plaatselijke bevolking : the easy way ! Niks van aan dus, ze waren met ons wat anders van plan !  En eigenlijk, ja, waarom niet ?! Zo ver reizen om aldaar onder een palmboom te gaan liggen wachten tot er een kokosnoot uitvalt … da’s voor als we op pensioen zijn misschien.

Ons logeeradres voor de week: Eco Resort Inn

De beruchte palmboom.
En maar wachten op die kokosnoot...

Feetjes en Weitjes

Omdat het al zo lang geleden is dat jullie van deze kant nog iets gehoord hebben, maar ook omdat er in tussentijd niet zo extreem veel gebeurd is, zal dit een blogje worden met een hoop weetjes over Suriname en haar inwoners.

• De paspoppen krijgen hier dikkere konten toegemeten. En toch dragen veel meisjes hier kledij die minstens 3 maten te klein is. Logica.

• Olaf speelt vaak chauffeur voor ons tijdens veldbezoeken en op weg naar afspraken. Op een bepaald moment moesten we even op hem wachten. Even later reed er een auto voorbij met jawel... Clouseau-muziek op volume 50. (Inge: het was de cd 'Hoezo?')

• Suriname heeft buiten ons nog een andere connectie met België: alle hekwerk voor de huizen is van Bekaert. Een mens zou zich afvragen waarover ze zich druk maken als je hier de hoeveelheid staaldraad ziet...

• We hebben van Olaf onze eerste kookles gekregen: hoe maak je rijst op Surinaamse wijze. Voor de geïnteresseerden: Neem voor twee personen een kopje rijst. Eerst overvloedig spoelen en goed kneden zodat alle vuil en vliesjes eraf zijn. Dan doe je twee kopjes water in de pot met de rijst en zet hem dan pas op het vuur (volle gaas ;) ). Wanneer het water kookt het vuur heel wat minder zetten en met een deksel op de pot het water laten uitkoken. Wanneer al het water op is, na ongeveer een dik kwartiertje, even omroeren en nog wat laten uitdrogen. En klaar!

• Sommige mensen waarvan we informatie te pakken willen krijgen hebben een gekke manier van uitdrukken. Zo zijn we op zoek naar 'informaties' en wordt er 'aladol' ontwikkeld wanneer iets zonder structuur gepland wordt. Wanneer een dorpje zou verdwijnen door het wegtrekken van activiteiten gebeurt dat 'in een wip en een zucht'.

• Op het Planbureau, waar we de hele tijd werken, is er een kamer met een sleutelbeleid: het archief. Jawel, een sleutel-beleid. Dat is dus een kamer die op slot is en waar één persoon een sleutel van heeft. Wanneer die persoon er niet is, kan je dus ook de kamer niet binnen. En laat nu net in het archief al het kaartmateriaal liggen wat we kunnen gebruiken. Even wachten dus tot de man met de sleutel terug op het werk komt opdagen. (Ik vraag me trouwens af of die man nog andere taken heeft)

Als extraatje geef ik jullie nog een extract uit ons woordenlijstje Sranan dat we al flink aan het oefenen zijn:

• Fa waka? Hoe gaat het?
• Boeng. Goed.

• Samsa? Wat is er?
• Ofa? Wat is er?/Hoe gaat het?
• Sana juru? Hoe laat is het?
• Aboeng. OK.

• No spang geen zorgen
• No play geen grapjes

• Mo gue. Ik vertrek
• woroko werk
• sma mens/meisje
• wagi auto
• biri bier
• bakra wit
• mangri mager
• sribi slapen
• Mo weri. Ik ben moe.
• pop schatje
• grasi gras of glas
• spikri spiegel of spijker
• faya fel
• song zon
• prisiri genieten
• Mi lob shi ju. Ik zie je graag.
• Mi lobi ju. Ik hou van jou.

Zo, nu zijn jullie weer op de hoogte! De volgende update komt er gauw!