We leven nog/weer!

Na een intensieve werktweeweken zijn we terug in de bewoonde - lees: het sociale - leven terug te vinden. Vorige week vrijdag moesten we namelijk een workshop en een presentatie ineen gebokst hebben, en zoals dat gaat vergt dat wel eens een stevig stukje doorwerken. Het afweren van enig contact met de buitenwereld incluis. Gelukkig heeft al dit harde werk geloond en konden we met een gerust maar moe hart naar de workshop vertrekken en iedereen toelichten waar we aan toe waren. 

De workshop (23/03)

De workshop ging door in het districtscommissariaat van Nieuw-Amsterdam (zie ook één van de vorige posts, dit is te vergelijken met een provinciehuis) en werd van catering en drank voorzien door de mensen aldaar. Van een geslaagde omkadering gesproken!

Allereerst gingen we van start met een kleine voorstelling van wie we waren en wat we nu juist in Suriname kwamen doen. De verschillende actoren en sleutelfiguren die aanwezig waren (een dertigtal, we verschoten ons een ongeluk toen de zaal zich maar bleef vullen) mochten na deze korte inleiding drie positieve en drie negatieve kenmerken oplijsten op blauwe en roze post-its (bij gebrek aan groene en rode...) over het onderzoeksgebied. Op die manier kunnen we te weten komen wat er leeft in het gebied, wat er ontbreekt, wat de sterktes zijn. Een mini-analyse door de betrokken actoren zelf zeg maar.

Een goed toeschouwer merkt de DC op, én de mama en de papa!

Sigrid die de uitleg van de conclusies uit de workshop voor haar rekening neemt

 Nadien lichtten wij onze analyse toe, waarin we min of meer de huidige situatie van het gebied met al haar kaartlagen probeerden te verklaren vanuit de historische ontwikkeling van Meerzorg en de meer recentere dynamieken. Bewijsmateriaal hieronder!

Een gridanalyse, schaamteloos overgenomen van CIAM en de groep van Egypte

Het onderzoek naar de dynamieken die in het gebied heersen

Onze conclusie: Meerzorg werkt!

Tot slot werden de positieve en negatieve kenmerken door de actoren zelf toegelicht. Wij hadden ergens verwacht dat er veel dezelfde elementen terug gingen komen. Hoewel dit vaak het geval was, wou elke deelnemer toch zijn persoonlijke noot meegeven over de dingen die hij/zij opgeschreven had. Fantastisch voor ons onderzoek natuurlijk! Als allerlaatste voegden we zelf ook onze post-its toe en konden we vaststellen dat er toch enige raakvlakken waren. Zo is er een merkbaar gebrek aan goede drinkwatervoorziening in het gebied en is ook het (sociale) voorzieningenniveau ondermaats. Voer voor een visie lijkt mij!

De mama en de papa (22/03-29/03)

Hoogstaand bezoek deze week, de mama en de papa zijn voor een weekje in Suriname. De ideale gelegenheid om bijgeknuffeld te worden, bij te babbelen en de toerist uit te hangen. Wat wij natuurlijk met volle overtuiging deden. Als het goed loopt en de technologie meewil, zal de volgende blog een gastblog worden (jawel, mapa hebben zich opgeofferd - weliswaar onder lichte dwang - om hun belevenissen kort toe te lichten). Moest dit een mission impossible lijken volgt een uitgebreid verslag van mijn kant later, maar laat ons hout vasthouden dat dit niet het geval is!

In ieder geval hier al een kort overzichtje van onze planning van deze week:

Vr: uitblazen/uitslapen

Za: in de namiddag aangesloten voor een stadswandeling (die we, shame on us, zelf nog niet gedaan hadden)

Zo: een bezoekje aan de zondagsmarkt (massa's groenten gecombineerd met dode vis en levende krabben) en een roadtrip naar Domburg, een klein visserdorp ten zuiden van Paramaribo.

Ma: een fietstocht via Leonsberg (windop), dan de boot naar Nieuw-Amsterdam (woelig) en het openluchtmuseum en een fietsvervolgtocht naar Mariënburg (windop). Mariënburg is een belangrijke suikerplantage geweest voor Suriname. De rondleiding wordt er gegeven door een man die zijn hele leven op de plantage gewoond en gewerkt heeft. Voor diegene die van plan zijn om ooit naar Suriname te komen: enorme aanrader!

Di: tocht van mama en papa naar Brownsberg, Tine en Stephanie hadden helaas weer werkendag...

Wo: met de bootjes de oversteek naar Meerzorg en via een busrit naar het natuurpark van Peperpot. 's Avonds waarschijnlijk dolfijnenspotten

De nieuwe blogs zullen hopelijk niet zo lang op zich laten wachten, bij deze sluit ik af met een dikke Surizoen voor iedereen!

Subh Holi!

Gelukkig Nieuwjaar! Jawel, nieuwjaar op 8 maart, voor de Hindoes dan wel. En ze vieren dat hier op een ietsjes andere manier dan in België... De avond voordien steken ze ook wel wat vuurwerk af, maar het feest barst op Holi Phagwa pas echt los. Holi Phagwa wordt op een zeer kleurrijke manier gevierd: door gekleurde poeder op elkaar te gooien verjaag je de boze geesten.

Bewijs vind je hieronder, de foto's spreken boekdelen!

Voor en na

Binnenland!

Na een flinke werkweek hebben we onszelf beloond met een weekendje binnenland/paradijs. We konden met Olaf en een groep vrienden van hem mee voor vier dagen naar Pikin Slee, een klein dorpje dat enkel per korjaal te bereiken valt. Na een trip van 5 uur (3 uur bus en 2 uur boot) kwamen we in het toeristenressort aan. Niet meteen panikeren, echt toeristisch was het er niet hoor! Op het terrein stonden een grote woning, 2 hutjes op palen, en 2 sanitaire hutjes (een toilet en een douchekamer zonder douche: emmertje laten vollopen met koud water en over je uitgieten, heerlijk verfrissend!). That's it :)

Het zicht net voor we aankwamen

Eerst uitgepakt en genoten van de rust die je meteen overvalt als je in het binnenland bent. In Suriname in het algemeen hebben ze weinig stress, wel, hier hebben ze er nog minder. Alles gaat zijn dooie gemakje en niemand maakt zich druk om iets. Geweldig vond ik het!

's Avonds werd er voor de aanwezige mensen een rituele dans gebracht door de lokale basia, een soort van afgevaardigd bestuurder van het dorp. Op het einde mochten we ook mee dansen maar onze houterige stokken van benen gaven ons een geldig excuus om dat niet te doen. Gelukkig was er voor het amusement ook een Nederlands koppel aanwezig, waarvan de man graag eens zijn kunsten wou laten zien. Wel, het was op zijn minst entertainend te noemen. Iedereen lag plat van het lachen en de basia moest zelfs even weglopen omdat hij  niet meer kon ;) Je kan zijn dansmoves een beetje vergelijken met een pinguin op XTC, hihi.

De volgende dag zijn we een bezoekje gaan brengen aan het dorp zelf, waar we door diezelfde basia rondgeleid werden. De mensen verdienen hier hun brood met het vervaardigen van enorm mooie houten dingen, van soeplepels tot stoelen en het maken van drinkbekers uit kalebassen. Ze zagen er helaas iets te breekbaar uit om terug naar België te transporteren. Vanuit het dorp maakten we nog een wandeling naar het volgende dorp, een tocht van ongeveer een uur dwars door het oerwoud. Zoals je al kan denken voel je je heel erg nietig daar. Ik zat de hele tijd met Samson en Gert in mijn hoofd, alleen waren we niet echt met een jeep en hebben we geen olifanten gezien...

Pikin Slee

De groep!

De dag erop namen we de boot naar de Tapawatrasoela (soela betekent stroomversnelling), waar we eerst de Ananasberg beklommen. De naam zegt het zelf al: er groeien bosananassen hier! Eerst weer een tochtje van een klein uur door het oerwoud (jawel, weer Samson en Gert in mijn hoofd) en daarna een korte maar steile klim naar de top, waar er je een fantastisch uitzicht hebt. De foto's zijn het bewijs! Na de klim ging het terug naar de soela, waar het de normaalste zaak van de wereld is om je er in te leggen. Wij konden natuurlijk niet achter blijven en deden dan ook lustig mee. Dit zouden ze ook in België moeten doen, maar dan misschien met iets warmer water...

Zoek het pad door het oerwoud...

De Ananasberg (met vooral cactussen in beeld)

De bewuste soela

Elke avond werd er door de jongens die mee waren gekookt. Elke dag stond er rijst op het programma, met kip of worst. Lijkt eentonig, maar ik moet zeggen dat ze hier een enorme variatie kennen om kip en rijst klaar te maken. Mijn favoriet is hun kip op de barbeque, ik heb nog nooit zoiets lekkers gegeten! Na het eten werd er nog even kaart gespeeld, en tot mijn grote verrassing doen ze ook aan wiezen! De regels zijn ietsje anders, maar ik heb toch maar even mijn skills kunnen bijschaven.

Nu we terug in de stad zijn valt het verschil met het binnenland nog harder op. In onze westerse ogen leek de stad op eerste zicht enorm rustig, zelfs een groot dorp. Na de terugkeer wou ik echter meteen terug naar het binnenland, de stad was te rumoerig, het gefluit en getoeter van de mannen was terug en ook de muggen leken hun weg terug te vinden naar ons. We kijken in ieder geval uit om nog een binnenlandtripje te maken als we kunnen!

Vandaag is het een feestdag, Holi Phagwa, wat gelijk staat aan het Hindoeïstische nieuwjaar. Vuurwerk kennen ze ook wel, maar Phagwa wordt vooral gevierd door elkaar vol te gooien met gekleurd poeder. Verslag en foto's volgen!

Afsprakenweek

Vorige week was een week volvolvol afspraken om een beetje meer inzicht in het gebied te krijgen. Zo spraken we met een professor die hier een soort ruimtelijke planning geeft, maar dan wel meer op het landschappelijke gebaseerd. Zij had het over het fenomeen van lintbebouwing dat hier fameus de kop opsteekt (jaja, we zijn niet alleen in Vlaanderen) en het feit dat er hierdoor een heel slechte energie- en watervoorziening in het gebied is. Meerzorg is hier relatief erg onderhevig aan, aangezien suburbia hier hoogtij viert, maar dan op een ongereguleerde manier. Toch kennen ook de verkavelingen hier een serieuze opmars. Je ziet heel vaak van die borden langs de weg waarop reclame gemaakt wordt voor nieuwe verkavelingen waarop je een stukje grond kan kopen en waarop je zelf je huis kan bouwen. Het jammere aan dit verhaal is dat de stedenbouwkundige wet niet van toepassing is in Commewijne, het district waarin Meerzorg gelegen is. Deze wet is namelijk enkel van kracht op woongebieden, waaronder enkel Paramaribo en twee andere 'steden' vallen. Vanuit de overheid zijn ze nu volop bezig om de wet uit te breiden naar de hele kustzone, waar het overgrote deel van de Surinaamse bevolking woont. Net zoals in Vlaanderen is het de bedoeling dat er een structuurplan wordt opgesteld, waarbij er dan projectmatig de ontbrekende stukken in gevuld worden.

De tweede grote afspraak was met Mevr. Karta-Bink, de districtscommissaris (DC) van Commewijne. Districten zijn vergelijkbaar met onze provincies, en de districtscommissaris kan je vergelijken met de gouverneur dan. (Commissaris mag je trouwens letterlijk nemen, ze lopen hier allemaal rond in uniform) Wij dus allebei een beetje zenuwen voor die afspraken, aangezien de DC nieuw is van dit jaar en we haar fiat nodig hadden om werkruimte te krijgen voor de workshops uit te voeren. Gelukkig is alles goed verlopen en krijgen we haar medewerking en heeft ze heel wat deuren voor ons geopend. Feestje!

Vlnr: De districtssecretaris, Mr. Sairras van het Planbureau, Wim, Olaf, de DC,  ik , Stephanie, een medewerkster van het commissariaat, de bestuursopzichter van Commewijne. Stuk voor stuk belangrijke mensen ;)

We zijn in een keer door de DC meegetroond naar de DR, de districtsraad (ze houden hier nogal van afkortingen). De raad is het hoogste politieke orgaan van het district en beslist over projecten en ingrepen die moeten gebeuren in het district. Wat heel erg interessant was, is het feit dat burgerparticipatie hier enorm doorgedreven is en de inwoners voor bijna elke ingreep geraadpleegd worden: samen met hen wordt er een districtsplan opgemaakt waarin een actielijst wordt opgenomen met dingen die er moeten gebeuren. Een hintje voor Vlaanderen?