Mini-tripjes

Weer een berichtje van de andere kant van de wereld!

De voorbije week hebben we weer heel wat beleefd, te beginnen met het weekend. Toen zijn we met Olaf voor de tweede keer naar Meerzorg getrokken, ons onderzoeksgebied. Hieronder een aantal foto's om een idee te krijgen van het gebied. Het valt op dat het een heel groen gebied is, zeker zo vlak bij de stad. Helaas is er bijna geen publieke ruimte/publiek groen terug te vinden. Enkel het Veerplein kan hiervoor doorgaan, maar dat is doods nadat de werkdag afgelopen is en iedereen naar huis getrokken is. Jammer! Je hebt er wel een aantal scholen, enkele tempels en moskeeën en een zwembad, meer niet.

Het veerplein in Meerzorg

Fruitjes langs de kant van de weg, ze zijn lekkerder
dan die in de winkel!

Meerzorg

Grachtje in Meerzorg

Palm Village, een nieuwe verkaveling
(What's in a name...)

Jawel, ik heb mijn eigen warung (=Javaans eettentje) ;)

Kanonnen in het fort

De gevangenis van Nieuw-Amsterdam

Zicht op de Commewijnerivier van Nieuw-Amsterdam

Fort Nieuw-Amsterdam

De dijk aan Nieuw-Amsterdam by evening (middag voor de Surinamers)

Zondag zijn we met Philip Dikland naar Alliance getrokken, een oude plantage die in onbruik is geraakt en waar Wim zijn onderzoek zou doen. We vertrokken met de auto naar het weekendverblijf van Dikland en gingen verder met een bootje naar Baki, een plantage die eventjes verder dan Alliance gelegen is. Waarom een bootje? Enerzijds omdat dit leuk is, anderzijds omdat er geen verbinding is over de weg. Leuk!

In de voormiddag hebben we een beetje rondgelopen op Alliance en Baki, en na een middagmaal in een lokaal restaurantje kregen we nog een tochtje voorgeschoteld over de Warappakreek. Deze kreek vertrekt vanuit Baki recht naar de oceaan. Het woord kreek is echt niet gelogen, de bootsman had namelijk een beetje moeite om de omgevallen bomen en takken te ontwijken.

Olaf op de boot naar Alliance

Een witte ibis

Plantage Baki

Het oude plantagehuis van Alliance

De Warappakreek

In deze Warappakreek kwamen we ook onze eerste tropische beestjes tegen (buiten de muggen, die kenden we al redelijk goed)

Een kleine kaaiman!

De overgang tussen zoet en zout water:
geen gemakkelijke aanpassing voor de bomen...

De zee! (of liever: oceaan)

Terug thuis deden we een heel onaangename ontdekking: Stephanie haar fiets is gestolen... Meteen aangifte gedaan (via het noodnummer!) en even later stond de politie al op het erf om een pv op te maken. Op dat vlak is Suriname dus heel efficiënt! We hadden echter niet echt veel hoop om de fiets nog terug te krijgen dus zijn we maar een nieuwe gaan fixen (met een beter slot).

Gisteren hebben we nog even geprobeerd om ons visum eindelijk in orde te krijgen. Rond de middag kwamen we in een lokaaltje binnen dat al propvol mensen stond. Een heel erg ijverige politieagent (Mr. Strijdhaftig, what's in a name) wou meteen weten waarom we hier waren. Wij braaf  luisteren naar zijn uitleg dat we een nummertje moesten nemen en wachten. Ineens - natuurlijk toen het bijna onze beurt was - horen we van de balie dat er geen registratienummers meer worden uitgedeeld (inderdaad, nog een ander nummertje als dat eerste), en dat nummer had je nodig om een verdere verwerking van de procedure. Boe! Wordt vervolgd dus...

We hebben, naast de waakhonden op het erf, trouwens nog een huisdier ontdekt: Gerrit de Gekko. Was eventjes verschieten toen ik mijn kamer binnenkwam en hij daar op de muur zat rond te kijken. Gelukkig doen die beestjes niets behalve insecten en muggen opeten, dus we laten Gerrit maar gewoon in ons huis ronddwalen.

Morgen staat de startpresentatie voor de boeg, waar we aan alle actoren gaan uitleggen wat onze plannen zijn voor ons verblijf hier en hoe we het willen aanpakken. Wish me luck!

Tot blogs,

Tine

De opstart

Dinsdag zijn we er voor de eerste keer helemaal ingevlogen! 's Morgens hadden we een afspraak met SPS (Stichting Planbureau Suriname), die ons gaan bijstaan in het verzamelen van informatie en misschien ook logistiek. Supervriendelijke mensen! Ze hebben ons een eerste set namen gegeven van mensen die we zouden kunnen interviewen om de meer onderliggende dingen te weten te komen, die je niet zomaar op kaart of in boeken terug kan vinden.

Toen we buiten gingen begon het een beetje te regenen, dus we besloten te schuilen onder de luifel van het gebouw er tegenover. Ineens hoorden we een massa sirenes en onze sensatiebeluste kant nam stiekem een beetje over... Bleek dat het ging om een optocht van de brandweermannen, die wouden onderhandelen over de werkomstandigheden (klinkt bekend, niet?)

Woensdag ging onze trip naar de universiteitsgebouwen, waar we een afspraak hadden met onze lokale promotor, Dhr. Hans Martinus. Een heel erg gezellige man die ronduit begint te vertellen en ons duizenden tips heeft meegegeven. Een hele productieve voormiddag dus! In de namiddag zijn we met z'n drieën even naar de stad gereden voor ons eerste terrasje: de eerste borgoe-cola is een feit! (én lekker)

Een eerste zicht op Meerzorg vanop de brug

Donderdag hadden we een eerste gesprek met Philip Dikland, een Nederlandse architect die hier al een heel aantal jaren woont. Hij interesseert zich enorm in het erfgoed hier en is vooral de lokale contactpersoon voor Wim, de student monumentenzorg die mee is. Architecten zouden architecten echter niet zijn als ze niet van flexibiliteit houden, dus besloot Dikland op een bepaald moment dat ie eventjes met ons ging rondtoeren op Meerzorg (het gebied waar Stephanie en ik ons op gaan focussen)

Hoewel het vlak bij de stad is gelegen, merk je toch al een groot verschil: het is er veel groener, de huizen staan verder uit elkaar en alles heeft meer een dorpachtig sfeertje. Deze namiddag gaan we voor een tweede keer kijken met Olaf, de Surinaamse student waar we mee samen werken. Er volgen dus zeker meer foto's!

Zicht op een zijkanaaltje van de Surinamerivier

Aan de structuur van het gebied kan je nog goed merken dat Meerzorg vroeger een plantage was. Er zijn nog een aantal grachten en irrigatiekanalen overgebleven en op de naastgelegen plantages kan je nog een aantal sluizen terug vinden. Deze sluizen dienden om de plantages op een eenvoudige manier te irrigeren, aangezien het gebied eigenlijk ingepolderd werd om als landbouwgrond te gebruiken.

Donderdag was het een thuiswerkdagje voor ons, we hebben alle kaartmateriaal dat er te vinden was samengezet en ons een beetje ingelezen in de geschiedenis van Meerzorg. Ook zijn we naar de vreemdelingendienst gefietst om ons visum te verlengen. We mogen nu officieel tot 12 mei blijven maar moeten voor die laatste week nog een hele nest papieren invullen... Diegenen die het filmpje van Asterix en de 12 werken kennen, kunnen zich hier zeker wel wat bij voorstellen... Wordt vervolgd...

's Avonds zijn we met ons Nederlands buurmeisje Moniek cocktails gaan drinken. Enorm lekker en enorm goedkoop naar Belgische normen. Voor max 15 SRD krijg je hier een glas vol! (ongeveer 4euro)

Vrijdag hebben we nog een heleboel afspraken voor volgende week geregeld: kennismakingsgesprekken met mensen van ministeries, overheidsdiensten, ander relevante actoren, ... Het wordt een drukke week volgende week!

's Avonds zijn we naar een rotishop getrokken met Moniek en konden we dus proeven van deze lokale lekkernij. Roti kan je het best vergelijken met een Indische curry met kip en een pannenkoek die je met de handen moet eten. Superlekker, maar best wel pittig, en ik vrees dat mijn maag er toch nog even aan moet wennen.

Donderdag was die cocktailbar zo gezellig, dus zijn we maar terug gegaan (deze keer naar een andere). Daar kregen we een kaartje in onze handen gestopt voor Touché, een plaatselijke discotheek. Partycrashers dat we zijn konden we dit niet laten liggen en zijn we maar een kijkje gaan nemen. Heel erg grappig was dat in het begin de dansvloer enkel maar met buitenlanders (Nederlandse en Belgische stagaires) volstond en dat de Surinamers aan de kant stonden toe te kijken. Later op de avond mengden ze zich toch ook op de dansvloer en dan was er geen houden meer aan. Shaken dat die mannen kunnen! (Helaas kwamen ze soms ook een beetje te dichtbij shaken, maar we hebben ze wel van ons af kunnen schudden ;) ) Een heel erg geslaagde avond!

Deze namiddag staat er dus een tweede tochtje Meerzorg op het programma, zondag trekken we er voor een dagje op uit met Mr. Dikland naar Alliance, de plantage waar Wim onderzoek gaat doen. Die ligt ietsje verder van de hoofdstad en we moeten een deel met de boot doen.

Verslag volgt maandag of dinsdag!

Warme knuffels en een klein beetje zon komen jullie kant uit!

Zoen!

Aangekomen!

Hier zijn we dan, met het eerste blogberichtje vanuit Suriname! (met Loca People vanuit een voorbijrijdende auto op de achtergrond, sfeer!)

(Samenvatting voor Christophe: Het is hier warm, voor de rest alles goed!)

De reisgenootjes: Stephanie en Wim

Heerlijk warm en vochtig (met als gevolg dus ook lekker zwetend) was het weer bij aankomst, na een 8uur en half gevlogen te hebben. Met een supervriendelijke cabincrew en een ijsje op tijd en stond was die tijd heel snel voorbij. (De veilige landing op luchthaven J.A.Pengel had waarschijnlijk ook iets te maken met de naam van het vliegtuig: Moeder Teresa).

Het zicht vanuit de taxi

Op de luchthaven hebben we eventjes moeten zoeken naar onze vooraf geregelde taxichauffeur, die jongen was namelijk een ietsiepietsie beetje klein voor ons zoekveld. Gelukkig kwam een andere taxichauffeur (met walkie-talkie) ons al snel helpen en konden we op weg voor het ritje naar ons appartement. De goede radiozender hebben we in een keer meegekregen: "Spannend en heet, dit is de top 50 van deze week!". Dikke sfeer dus!


Na een klein uurtje kwamen we aan op onze crime scene: het appartement. Een enorm vriendelijke mevrouw, Gladys, heette ons welkom en liet ons het appartement inpalmen. Gladys had zelfs fruit en bloemetjes voor ons meegebracht, echt een schat van een vrouw. We hebben in een trek door kennis gemaakt met onze buurvrouw die hier nog twee weken verblijft en waarmee we vandaag of morgen de stad in gaan trekken om iets te gaan drinken.

De eetkamer

De living

Mijn bureautje

Na de uitpak gedaan te hebben meteen onze nest ingekropen, aangezien het ondertussen al 2 uur Belgische tijd was. Zometeen gaan we een heel deel praktische zaken regelen, en vanaf woensdag gaan we er met volle gas tegenaan!

Weetje: op de weg tussen de luchthaven en Paramaribo staat er één flitspaal... Die niet meer werkt...

Het kort af!

Nog een dikke week en Tine is terug te vinden aan de andere kant van de wereld, op zo'n 9 uur vliegen. Het andere grote verschil met hier in België is de temperatuur: in Suriname blijft het het hele jaar door rond de 30°. Het enige wat varieert is de hoeveelheid regen, en dat is niet zo'n klein beetje. Gemiddeld valt er in één jaar ongeveer 2200 mm (in vergelijking met 800 mm in België, waar klagen wij om!). Logischerwijs heeft het land - en dan vooral de hoofdstad - last van wateroverlast. Straten kunnen in een paar minuten blank staan, en dan moet je daar maar door! Momenteel zit Suriname in de kleine regentijd, en tegen de tijd dat we aankomen zou de overgang gemaakt moeten zijn naar de kleine droge tijd.

In de volgende post zal ik wat meer vertellen over de opdracht, maar hieronder kan je al een aantal fotootjes vinden van de hoofdstad en het gebied waar we gaan werken aan onze thesis, Meerzorg. De foto's zijn van een student die vorig jaar voor zijn thesis naar Suriname is getrokken.

Stalletjes langs de weg vind je overal terug 

De aanlegsteiger in Commewijne, recht tegenover de hoofdstad

Commewijne wordt ook wel eens het landbouwdistrict genoemd

Het bewijs: regenoverlast in de straten van de hoofdstad

Links op de foto de Sint Petrus en Pauluskathedraal, wat het grootste houten bouwwerk is in heel Latijns-Amerika